Shizoku-Ryu Jiu-jitsu - logo

..:: Kodeks Bushido ::..




Słowo SAMURAJ znaczy "pełniący służbę", słowo BUSHI - "wojownik". Do XIX wieku żołnierzy określano w Japonii tym drugim słowem. Samurajowie mieli własną ziemię i mieszkali na niej, kiedy nie wojowali. Byli oni japońskimi odpowiednikami europejskich rycerzy. Mieszkali w zamkach-miastach i byli specjalnie opłacani. Oczekiwano od nich odwagi, lojalności i skromności. walczyli na koniach, a ich bronią miecze, lance i łuki. Gotowi byli raczej oddać życie niż poddać się na polu walki. Samuraj, który utracił w ten sposób honor rycerski, popełniał rytualne samobójstwo (seppuku), znane w Europie jako harakiri. Miecz był największą świętością i skarbem samuraja. Od najdawniejszych czasów Japończycy uważali tę broń za dar "Bogini Słońca" dla jej wnuka, którego posłała, aby rządził ziemią i stanowił za pomocą tego miecza sprawiedliwość, wykorzeniał zło i umacniał dobro. Właśnie dlatego miecz stał się rekwizytem kultu sintoistycznego, zdobił świątynie i święte miejsca, przynoszony przez wiernych jako ofiara dla bogów, sam był też świętością. Charakterystyczną cechą dawnego miecza japońskiego, który zwany był tsurugi lub ken, był prosty kształt ostrza. Mniej więcej w VII w. powstała nowa forma miecza - z lekkim wygięciem grzbietu klingi. Miecze tego typu otrzymały później nazwę nihonto - "japoński miecz" i dotrwały do naszych czasów w niezmienionej formie, która była uważana za idealną i typową tylko dla mieczy japońskich. Miecze w Japonii wytwarzali zawsze ludzie należący do klasy rządzącej. Zwykle zajmowali się tym krewni samurajów lub szlachty dworskiej. Kucie mieczy stało się również ceremonią religijną. Zanim japoński płatnerz (katanakaji) przystąpił do dzieła, spełniał rytualny akt oczyszczenia swojego ciała. Żeby zagwarantować sobie powodzenie w przedsięwzięciu. Technologia wyrobu mieczy była bardzo skomplikowana. Klingę formowano z wielu warstw żelaza o różnej zawartości węgla, spojonych ze sobą w procesie roztapiania i kucia. W rezultacie przekuwania, wyciągania, wielokrotnego składania i nowego przekuwania pasów metalu tworzyła się cienka sztaba złożona z ogromnej liczby warstw stali o różnej zawartości węgla. Podobne klingi nie ustępowały wytrzymałością damasceńskim i były uważane za najlepsze na całym Dalekim Wschodzie. Ostrze klingi testowano zazwyczaj na trupach zabitych w boju lub przestępców. Dobrym mieczem samuraj mógł przerąbać trzy ciała położone jedno na drugim. Słowo "bushido" pochodzi od dwóch wyrazów: bushi-rycerz, samuraj oraz "do" - droga, nauka, sposób i po złączeniu znaczy tyle co droga samuraja, rycerza. Oprócz tego słowo "do" tłumaczone jest także jako powinność, moralność. Samuraje uważali bushido za metodę doskonalenia cielesnego i duchowego. "Droga Rycerza" dawała im etyczną interpretację filozoficznego obrazu świata, uczyła samuraja "właściwego sposobu życia" w feudalnym społeczeństwie japońskim. Wojownik wychowany w duchu bushido powinien sam oceniać swoje działania i postępki, sprawiedliwie osądzać siebie w razie niegodnego postępku, naruszenia obowiązków lub powinności. Plamę na honorze samuraj mógł zmyć tylko w jeden sposób - popełniając rytualne samobójstwo zwane "seppuku". Za bushido nie stały jakiekolwiek instytucje, które mówiłyby jak powinien żyć prawdziwy japoński wojownik. Zasady bushido nie zostały zebrane w jeden określony zbiór reguł i skodyfikowane Spisane zostały jedynie w poemacie "Hagakure". U podstaw Bushido leżała siła przekonania, opinia społeczna, przykłady, rodzinne wychowanie i tradycja. Nie bez znaczenia była tu także moralna siła osób powszechnie uważanych za autorytety i upamiętnionych w średniowiecznej historii Japonii. Bushido było moralnym kodeksem wojowników, który zawierał w sobie przede wszystkim elementy takich religii jak: buddyzm, konfucjanizm i shinto - narodowej religii Japonii. W bezpośrednim związku z kodeksem samuraja była też medytacja , wyrabiająca u wojownika pewność siebie i zimną krew w obliczu śmierci. Bushido przejęło od zen ideę surowej samokontroli. To właśnie panowanie nad sobą i swoimi emocjami uważane było powszechnie za najcenniejsze przymioty charakteru samuraja. Do głównych zasad samurajskiej moralności zaliczano: wierność wobec pana, męstwo, odwagę i bezpośrednio związany z tym wysoki kunszt wojenny; uczciwość i prawość, prostotę i powściągliwość, pogardę dla wygód osobistych i pieniędzy. Umiejętność panowania nad sobą i kierowania nad swoimi uczuciami była u samurajów doprowadzona do doskonałości. Równowaga duchowa była ideałem bushido. O mistrzowskim opanowaniu własnych odczuć i olbrzymiej samokontroli świadczyć może chociażby obrzęd samobójstwa - seppuku. Odebranie sobie życia było uważane przez wojownika za najwznioślejszy czyn i najwyższy przejaw osobistego heroizmu. W moralnym kodeksie samurajów wielką wagę przywiązywano równie do krwawej zemsty. Wierność wobec suzerena wymagała, aby zniewaga wyrządzona panu została bezwzględnie pomszczona. Honor i sławę ceniono bardziej niż życie, dlatego kiedy na kartę stawiano jedno z tych pojęć, samuraj bez namysłu oddawał za nie życie. Nierzadko z powodu jednego słowa, które urażało dumę rycerza w ruch szły miecze. Z reguły takie starcia kończyły się śmiercią lub poważnym zranieniem jednego z walczących samurajów. Bushido wpajało wojownikom miłość do oręża. Broń miała dawać samurajowi poczucie pewności i jednocześnie poczucie odpowiedzialności. Zgodnie z etykietą rycerską pochopne posługiwanie się mieczem uważane było za ujmę na honorze.
 

 

www.goods.pl  - sklep internetowy